Расейскі парлямэнт ды прэзыдэнт Мядзьведзеў вырашылі зацьвердзіць закон, паводле якога непаўнагадовым нельга будзе знаходзіцца на двары па 22-ой гадзіне без дагляду дарослых. Дзякуй chegor за наводку.

Падаецца мне, нешта падобнае было й пры Радзянскім Зьвязе, але тады мала хто чапляўся да падлеткаў, што шпацыравалі па вуліцы гэтай своеасаблівай камэнданцкай гадзінай. Наўрад ці міліцыянтам цягнула выстаўляць сябе ідыётамі, што выконваюць загадзя дурны загад. А вось насьпела крыза - і закон вырашылі аднавіць. Пры гэтым я цалкам упэўнены, што ў Расеі замест рэальнага яго выкананьня міліцыянты атрымалі да рук яшчэ адну магчымасьць вымагаць грошы з бацькоў тых дзетак або зь іх саміх.

Калі па выбарох 2001 году апазыцыя была заключанай у рамы, якія паступова сьціскаліся, мала хто не датрымліваўся меркаваньня, што тая, старая, палітычная "гвардыя" ў Беларусі ня мае будучыні ў падобных варунках. Пытаньне было, калі яна скончыць існаваньне. Людзі зьняверыліся ў адсутнасьці стратэгіі, што вяла б наўпрост да перамогі, у візіі пераменаў, а не да чарговага сядзеньня на барыкадах. Колькасьць удзельнікаў вулічных акцыяў менела, сягнуўшы піку ў 1996 ды 1999 годзе, калі на вуліцах Менску мітынгоўцы штурхаліся з АМАПам. Новай нагодай зыбрацца сталіся чарговыя выбары ў 2006 годзе, калі народ зноўку паверыў у магчымасьць станоўчых зьменаў. Але гэтага не адбылося: сп. Мілінкевіч, па выступе, заклікаў усіх разыходзіцца па дамох. Па сутнасьці, людзей "зьлілі". Замест стратэгіі паратунку было прапанаванае шэсьце да Адвечнага вагню, прычым выключна па ходніках.

Але тым ня меней, апазыцыя засталася чыньнікам, на які ўвесь час спасылаецца сп. Лукашэнка, бясьцячы яе, не прамінаюць у прамовах і іншыя гульцы. Старая гвардыя апазыцыі напачатку "лібералізацыі" нават была ўганараванай тэрмінам "самавітыя". Праўда, у параўнаньні з моладзьдзю, якая пачала назаляць чынавенству значна болей. Пра слабога суперніка ня згадваюць настолькі почасту. Няўжо ўлады лічаць яе годным супернікам?

Дзякуючы блогу newmediabelarus.net напаткаў цікавы рэйтынг краінаў паводле згадак у Сеціве. Зыходнік можна пабачыць вось тут (па-ангельску).

Як пішуць укладальнікі рэйтынгу на падстаронцы "Мэта й мэтадалёгія", мэтай гэтага ранкінгу ёсьць паданьне падсумаванай інфармацыі пра тое, як пэўную краіну апісваюць у вядоўных сусьветных мэдыях. Індэкс укладаецца на падставе аналізу мільёнаў згадак пра краіну ў сотнях тысячаў артыкулаў штокварталу. Напрыклад, у пэрыяд ад 1-га красавіка да 30-га чэрвеня 2008 году у рамах дасьледаваньня былі прааналізаваныя артыкулы з 38 слынных крыніцаў. Прааналізаваныя артыкулы зьмяшчалі 5 мільлёнаў спасылак на 242 краіны, для якіх вылічаўся бал. З геаграфічна зьведзеных спасылак 1.5 мільлёны былі акрэсьленыя як станоўчыя ды 1.7 мільлёны - як адмоўныя. Такім чынам, пры разьліку Нацыяльнага Брэндынгавага Індэксу (National Branding Index) для кожнай краіны пад улік бралася "вага" (уплывовасьць) выданьня або іншае крыніцы, адкуль паходзілі спасылкі,  "вядомасьць" краіны ды колькасьць станоўчых ды адмоўных згадак.

"Белтэлекам" паднізіў цэны на byFly: зараз неабмежаваны дасяг да Сеціва з хуткасьцю да 1 МБс на спампоўку каштавацьме ўжо не 1435 000 рублёў, але 980 000. Усё адно шалёна дорага ў параўнаньні з коштамі ў суседніх краінах, хаця й прыемна. Але ж, натуральна, 450 даляраў абанэнткі штомесяца не выглядаюць на прымальны кошт для бальшыні беларускіх гаспадарак у краіне з ахвіцыйным сярэднім заробкам у 300 даляраў. Да таго ж, на тле існай розьніцы ў прыбытках па Менску ды краіне ўвогуле праблема недастатковага пранікненьня Сеціва ў рэгіёнах такім чынам не здымаецца. Што, як мне падаецца, зьяўляецца прыярытэтнай задачай нават у рамах сучаснае дзяржаўнае палітыкі па інфарматызацыі. Прымушаючы мабільных апэратараў забясьпечыць пакрыцьцё аграмястэчкаў, міністэрства сувязі не надумала падштурхнуць дзяржаўнага манапалістага да распрацоўкі нейкіх адмысловых тарыфаў для беларускіх рэгіёнаў (пад рэгіёнамі я маю на ўвазе ня толькі абласныя цэнтры, але найбуйнейшыя павятовыя месты й мястэчкі, дзе byFly таксама прапануецца).

Чаму супольнасьць уладальнікаў мабільных тэлефонаў на Беларусі магла так чакаць пазбаўленьня манапаліста вынятковага права на спалучэньні сетак розных апэратараў у сярэдзіне краіны - цалкам зразумела: падніжка коштаў міжсеткавых званкоў (за кошт эканоміі на выдатках "Белтэлекаму" за выкарыстаньне ягонае сеткі) ды, у рэшце рэшт, - неабмежаваныя пакеты: плоціш, напрыклад, 50 даляраў на месяц - і тэлефануй, калі ласка, на якія-заўгодна сеткі столькі часу, пакуль самому не абрыдне. Апэратары, спалучаючы свае сеткі наўпрост, могуць самі вызначаць сваю цэнавую палітыку па міжсеткавых званкох, не аглядаючыся на пасярэдніка, якім зараз зьяўляецца "Белтэлекам". На дадзены момант менавіта ад коштавае палітыкі дзяржаўнага манапаліста залежыць, колькі каштавацьмуць званкі з "Вэлкаму" на "МТС", бо сыгнал перакіроўваецца празь ягоную наземную сетку, за карыстаньне якой трэба плаціць. За кошт грошаў, атрыманых за гэта, дзяржаўная манаполія кампэнсуе страты ад званкоў у сярэдзіне краіны.

Добра, з гэтым разабраліся. Але ці спрычыніцца пазбаўленьне Белтэлекаму права на пасярэдніцтва ў спалучэньні беларускіх ды іншаземных сетак тэлефоннае сувязі да падзеньня коштаў на міжнародныя званкі? Тут можа быць купа адказаў, але, калі прыглядзецца да іншаземных мадэляў, якія нам у выніку ўсё адно давядзецца капіяваць, такога не адбудзецца.

Прачытаў зь невялікім спазьненьнем на Хартыі перадрукоўку інтэрвію нямецкага амбасадара для "КП". Ну, па шчырасьці, такога хамла я яшчэ ня бачыў.

Стаўленьне да карэспандэнтаў як да быдла прабівалася і ў тым, як ён пачынаў адказ, і ў асабістых зваротах, і нейкіх пагрозах на адрас праваабаронцаў, якія не атрымалі візаў (памятаеце розгалас ў Сеціве?). Пры гэтым кемнага адказу на аніводнае пытаньне гэты кадар так і ня даў.

Некалькі гадоў таму ў адной азіяцкай краіне я сустрэў былога амбасадара Нямеччыны ў Беларусі. Стары (гадкоў меў болей за 70), рухаецца зь цяжкасьцю, але вельмі шляхетны ў паводзінах ды мове. Як даведаўся, што я зь Беларусі, дык забыўся на ўсіх сваіх астатніх суразмоўцаў. Распавядаў, як намагаўся вывучыць абедзьве мовы (але ня даў рады аніводнай з-за памяці),  як вандраваў па краіне, сустракаўся з маладзёнамі, якія прыносілі яму на разгляд неякія ініцыятывы й спадзяваліся на дапамогу. Найпрыемнейшая размова адбылася. Шкада, што імя я ня памятаю зусім.

Немцы насамрэч ня ёсьць такім народам, як магло б падацца з танальнасьці ды ўтрыманьня сп. Вайса. Зь імі шмат у чым вельмі прыемна размаўляць. Хамло ў амбасадах ёсьць праблемай дысцыпліны: калі беларусачак, якія там працуюць, настрашыць звальненьнем за адсутнасьць усьмешкі й хамства (пры гэтым даць людзям магчымасьць зьвяртацца да тых, хто стаіць за іхнай сьпіной), то ўсё выправіцца. Наш народ звыклы да загадаў, а хамства - ад няўпэўненасьці ў сабе.

Падаецца, й спадар Вайс мае праблемы ад таго, што яго "запхалі" ў Менск: ня надта вабнае места для амбасадара...

Вы ведалі, што ў Індыі, якая пазбавілася каляніялізму яшчэ ў 1948 годзе, ангельская мова заставалася адзінай мовай дзелавых выданьняў? Толькі тры гады мінула, як найбуйнейшая ґазэта краіны The Times of India, сядзіба якой месьціцца ў Мумбаі, пачала выходзіць на гіндзі. Аб мясцовых мовах і зараз няма мовы.

Калі я размаўляў зь гіндусамі, што мелі ўнівэраўскую корачку, яны шчыра крыўдзіліся, калі я пачынаў нешта гергетаць на ламанай гіндзі. Маўляў, мы ж адукаваныя, можам і па-ангельску! І насамрэч, па-ангельску яны могуць, спрэчак нямашака. Шмат якія індыйскія пары, што жылі ў Мумбаі, нават дома паслугаваліся ангельскай. Дзеці адведвалі ангельскамоўныя школы, не даючы рады свай роднай гіндзі альбо маратгі (мова штату Магараштра, сталіцай якой ёсьць Мумбаі).

У сотыя ўгодкі існаваньня кіраўніцтва "Christian Science Monitor" вырашыла, што нерэнтабельнаму папяроваму выданьню трэба пакласьці канец й выдаваць ґазэту толькі ў Сеціве. Гэта першы агульнадзяржаўны штодзёньнік у ЗША, які цалкам пераходзіць анлайн. Прычына палягае ва ўсё горшых фінансавыя вынікі.

Тыраж "CSM", якая выдаецца ў Штатах без перапынкаў ад 1908 года, зьмяншаўся штогод; адмоўная тэндэнцыя пачалася ад 1970 года. І калі натымчас выдаўніцтва магло сабе дазволіць друкаваць 230 тысячаў асобнікаў, то летась "CSM" выйшаў толькі пяцьцюдзесяцьцю тысячамі.

Было, аднак, заўважана, што з пасьлядоўным падзеньнем зыскоўнасьці папяровай вэрсіі усё большую папулярнасьць набывае бачына ґазэты, колькасьць наведваньняў якой за апошні год вырасла з 4 ды 5 мільёнаў штомесяца.