Нацыянальны Альянс пачаў сваю дзейнасць у студзені 2005 года і аб'яднаў розныя групы маладых актывістаў памаранжэвай рэвалюцыі ў шматлікіх рэгіёнах Украіны. Некаторыя з актывістаў былі сябрамі мясцовых моладзевых грамадскіх арганізацый.

А зараз у іх з'явіўся новы сайт і на ім беларускі варыянт!

А вось і спасылка

Беларускі вайсковы і палітычны дзеяч, публіцыст. Нарадзіўся 16 лютага 1895, у вёсцы. Пяршай, Мінскага павета.

Ужо ў школе ён пашыраў сярод cяброў "Нашу Ніву ", а потым стварыў у Івянцы нацыянальную моладзевую суполку. У лістападзе 1917-га, маючы два баявыя раненьні і званьне штабс-капітана, Кушаль пакінуў расейскую армію і вярнуўся ў родныя мясьціны.

Працяг. Частка 1. Частка 2.

Пасля рэвалюцыі 1905-1907 г. найбольш падрыхтаваным спецыялістам па праблемах тэрыторый былога ВКЛ у ППС-«фракцыі» па-ранейшаму заставаўся Л. Васілеўскі. У 1905-1913 г. ён выдаў шэраг твораў, у якіх акрэсліў стаўленне кіраўніцтва правага крыла Польскай Сацыялістычнай Партыі да народаў гістарычнай Літвы.

Працяг. Частка 1.

З іншых артыкулаў Пілсудскага ў гэтым выданні заслугоўвае ўвагі артыкул пад назвай «Nasze stanowisko na Litwie», які быў надрукаваны ў трэцім нумары газеты ў лістападзе 1903 г. У ім Пілсудскі яшчэ раз адзначыў нізкі ўзровень нацыянальнай актыўнасці беларусаў. Ён лічыў, што беларускія элементы ў краі «застаюцца вельмі слабымі пад маскоўскай палкай», і далей: "... пра беларусаў як пра нацыю да гэтага часу амаль што няма гаворкі".

Наступнай тэмай, якой будзе прысвечана серыя маіх допісаў, стала пытанне якое я абагульніў агульнай фармулёўкай "Беларускае пытанне". Высветліць, што маецца на ўвазе пад такім дастаткова размытым тэрмінам я паспрабую ў працэсе падрыхтоўкі матэрыялаў.

І пачаць мне хацелася б з такой цікавай асобы як Юзэф Пілсудскі. І яго погляду на беларускае пытанне. Паехалі!

Пасля першай сусветнай вайны польская нацыя здолела стварыць і замацаваць уласную дзяржаву, прычым кіраўніцтва ва адноўленай Рэчы Паспалітай не пажадала абмежавацца этнічнымі польскімі тэрыторыямі. Лідэры і значная частка грамадства новай Польшчы, якія знаходзіліся пад моцным уплывам уласных гістарычна -палітычных міфаў, імкнуліся далучыць беларускія землі да сваёй дзяржавы і паланізаваць беларусаў. Для нас важна зразумець, што было прычынай узнікнення такіх захопніцкіх амбіцый у свядомасці не толькі польскай эліты, але і амаль усёй нацыі. Гэтая з'ява мела пад сабой глыбокія карані, і зразумець яе можна толькі звярнуўшыся да папярэдняга перыяду развіцця беларуска -польскіх дачыненняў.

Што ведалі пра Беларусь у 1910 –1920 гадах тагачасныя еўрапейскія валадары думак? З якіх крыніцаў яны чэрпалі звесткі, на падставе чаго ў еўрапейскіх сталіцах потым прымаліся нейкія захады ў дачыненні да нашага краю?

Змест артыкула ў ранішнім выпуску нямецкай газеты «La Gazette du Rhin et de Westfalie» ад 12.03.1918:

5 (юбілейны) міжнародны фэст студэнцкіх тэатраў яшчэ не скончыўся. І калі вы знаходзіцеся ў Менску і яшчэ на яго не схадзілі - тэрмінова трэба выпраўляць гэты недахоп.
Са свайго боку магу парэкамендаваць з таго што яшчэ засталося некалькі спектакляў, якія варта наведаць:

8 кастрычніка, серада, 19.30
Студэнцкі тэатр Універсітэта г.Тарту (Эстонiя)
Спяктакль “Псіхоз 4.48” (С. Кейн) - 65 хвiл., эст. м.
Актавая зала Палаца прафсаюзаў (Пр. Незалежнасці, 25)

9 кастрычніка, чацвер, 20.30

Сёння Маскве ў патрыяршай рэзідэнцыі павінны вырашыцца лёс япіскапа Чукоцкага і Анадырского Дзіаміда. У 12 гадзін пад старшынствам кіраўніка Рускай праваслаўнай царквы (РПЦ) Алексія II пачалося чарговае паседжанне Святога Сінода.

Як пісаў класік: "Сёння адносна спакойна я магу сябе адчуваць толькі ў дамавіне". Ніякіх уводзін расійскага рубля, аб якім казаў спадар Пракаповіч, так і не адбылося, кошты ціха, без гучнай агалоскі ў дзяржаўных СМІ, але стала працягваюць расці. Натуральна, ізноў з'явіліся слых аб магчымай дэнамінацыі.

працяг. частка 1.   Частка 2.

Мы спыніліся на тым моманце, калі Міхал Казімір Агінскі, пасля некалькіх гадоў праведзеных у Еўропе, вяртаецца ў ВКЛ. Гэта адбылося прыкладна ў 2 палове 1786 года.

Пасяджэнні Вялікага сейма 1788 г. сталі арэнай апошняй значнай палітычнай акцыі Агінскага, скіраванай супроць Расіі. Тут ён разлічваў на дапамогу Прусіі, асабліва Фрыдрыха Вільгельма II, з якім падтрымліваў масонскія сувязі. У верасні 1788 г. гетман устанавіў кантакты з Берлінам, пасылаў туды з сакрэтнай місіяй свайго палітычнага дарадцу палкоўніка Ляхніцкага, які замяніў у гэтай ролі Хамінскага. Планы гетмана былі скіраваны на заключэнне саюзу з Прусіяй і на атрыманне яе падтрымкі для штучнага павелічэння войска, якое засталося б пад камандаваннем гетмана, а не сейма ці караля.