Стандарты беларускай журналістыкі на маленькім прыкладзе

Я, натуральна, разумею, што найбуйнейшаму беларускаму парталу ТУТ кропка бай магчыма не хапае людзей, каб спраўджаць усе навіны на слушнасьць. Але мне падаецца, што не рабіць гэтага пры працы з сучаснымі расейскімі рэсурсамі ёсьць рызыкоўна абвінавачаньнямі ў непрафэсіяналізме. 

Вось як у выпадку з апошняй рэзалюцыяй ААН па недапушчэньні зносу помнікаў барадзьбітам з фашызмам. Мала таго, што тамака дакладных спасылак не было, дык і ў расейскім тэксьце не было спасылкі на арыгінал. Праўда, пашукаўшы крыху, знайшоў яго. Датаваным 2008 годам. І нават зь іншым трохі тэкстам (праект датычыў недапушчэньня праяваў ксэнафобіі)...

Уся гісторыя пошуку - вось тутака. Але мова не пра тое. Найбуйнейшы беларускі партал почасту капіюе навіны з крыніцаў нашага ўсходняга суседа, асабліва не заганяючыся на спраўджэньні слушнасьці. То бок спрычыняецца да страваваньня нас той самай лажай, чым потчуюць расейцаў. А дзе журналістыка? Дзе прафэсіяналізм?

Мова не пра тое, што добра, а што не (пра мэмарыял у Кутаісі кажуць шмат, але я чамусьці веру словам маіх грузінскіх сяброў адтуль, якія кажуць, што гэты помнік і так раскралі, і зараз добра, што яго адновяць у іншым месцы; цэглу ж не пераносяць, яе падрываюць). Мова нават не пра тое, што Крэмаль сто разоў мог прапанаваць Тбілісі грошы на аднаўленьне мэмарыялу (але аддаў перавагу паплакаць і паасуджаць забясплатна). І нават не пра тое, што пляны па зносе не былі таямнічымі, а сталіся вядомымі шчэ ў верасьні (дзе былі тады расейскія прапагандыйцы?) Мова пра тое, што ТУТ, слепа капіюючы артыкулы з расейскіх СМІ, далучае і нас да гэтай антыгрузінскай /-украінскай/-эстонскай гістэрыі, якую напальваюць у расейцах іхныя мэдыі.

Я ня згодны.